آنقدر در قنوت، 

قشنگ دستانش را به آسمان می گرفت ؛

که خدا

برای خودش برداشت

دستان عباس را

دادى دو دست و دست دو عالم به سوى توست

ساقى تویى و باده ما از سبوى توست